Özet:
Bu makale, Osmanlı uluslararası sisteminin üç temel üzerine inşa edildiğini öne sürmektedir: güç projeksiyonu, karşılıklı bağlantılılık ve sınır bölgelerindeki siyasi yapıların özerkliği. Osmanlı İmparatorluğu’nun askeri güç projeksiyonu, büyük güç rakiplerini gölgede bırakırken, kültürel ve örgütsel kapasiteleri, etkisini askeri erişiminin ötesindeki bölgelere kadar genişletmiştir. Erken modern dönemde ticaret, hac ve diplomasi alanlarında merkezi bir konuma sahip olan Osmanlı İmparatorluğu, daha geniş Afro-Avrasya dünyasında bağlantılar kurmuştur. Çevredeki siyasi yapıların esnek ve neredeyse bağımsız statüsü, imparatorluğun hayatta kalma kapasitesini artırmakla kalmamış, Osmanlı uluslararası sisteminin işleyişinde de merkezi bir rol oynamıştır. Bu çalışma, maddi veya ideolojik bir bakış açısı sunmak yerine, her iki bakış açısını da birleştiren bir orta yol yaklaşımı benimseyerek, 16. yüzyılın başlarından 18. yüzyılın sonlarına kadar yaklaşık üç yüzyıl boyunca varlığını sürdüren Osmanlı uluslararası sistemini aydınlatmaktadır. Bu kadar geniş bir tarihsel olguyu analiz eden bu makale, giderek popüler hale gelen tarihsel ve Batı dışı uluslararası ilişkiler alt alanlarını zenginleştirmeyi ve bunlara katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Ayrıca, heterojen uluslararası sistemler ve bunların işleyiş biçimleri hakkındaki anlayışımızı derinleştirme potansiyeline de sahiptir.